Terug naar Frederik-Hendrik

Ik haal ’t nog wel eens voor de geest

hoe mooi jij  bent geweest,

mijn Frederik met kil en spui

met vissers en met boerenlui.

In gedachten dwaal ‘k weer langs jouw dijken

en kan zomaar weer tot Lillo kijken,

dan hoor ik weer het roffelen van die houten brug

en voel de herfstwind in mijn rug.

Ik zie paarden groot als olifanten

trekkend sleurend ’t allen kante,

vloekende boeren zwart als pek

de rode bolletjesdoek om de nek.

Ik loop weer binnen bij Jeanne Kwick

en zie weer die nerveuze tic,

de tapkraan en de kwakkelstoelen

de blokken ijs om ’t bier te koelen.

Frederik jij was voor mij als een juweel

een kunstwerk bijna irreëel,

verloren in een uithoek aan een dijk

’t doet pijn als ik naar die gele postkaart  kijk.

We hebben nu Sevezo buren

en mogen af en toe daar binnen gluren,

een tweede Tsjernobyl ?

Leg toch maar klaar die jodiumpil !  

                                                                                                                                    Jos Hendriks